Hoe is WellHaLo ontstaan?

De stichting WellHaLo is 16 april 2014 opgericht met als doel schoon en veilig water te leveren aan de Gambiaanse bevolking. Dit is een primaire levensbehoefte en een eerste vereiste voor een gezond leven en daar schort het nogal aan in Gambia. Schoon drinkwater begint met duurzame waterbronnen. Daarnaast brengen we structurele verbeteringen aan, zoals het restaureren van een essentiële brug over een rivier, het opzetten van medische posten en het bouwen van scholen.

Oprichtster Loes Koenen:

“Ik was in september 2013 op vakantie in een hotel in het Westen van Gambia. Al snel kreeg ik goed contact met de bevolking. Daar was ook Hamat Jallow, een Gambiaan die in het hotel werkte. Hij vertelde mij hoe het er in Gambia aan toegaat en hoe arm de bevolking is. Hij nam mij mee naar een aantal gebieden in het westen van Gambia, waar ik verbijsterd was door de ellende en armoede die er heersen. Ik had een paar dagen nodig om alles te verwerken. Ik besloot om in februari 2014 terug te gaan, want ik vond dat ik dit niet zomaar aan mij voorbij kon laten gaan. Wij levend in Nederland met alle vanzelfsprekende luxe? Terwijl de mensen daar echt lijden? Ik wilde daar daadwerkelijk wat aan gaan doen.

Hamat Jallow is drie weken mijn gids geweest en hij heeft mij meegenomen naar zijn dorp Kerr Sulay in het midden noorden van Gambia, pal tegen de grens van Senegal. Terwijl het Westen van Gambia nog enige luxe kent, waande ik mij hier in een documentaire van National Geographic, maar dan met de rauwe werkelijkheid erbij. We kwamen in het land van nowhere. Alles dor en kurkdroog met onverharde wegen en het enige groen waren de grote baobabbomen. Deze enige bomen met vruchten zijn zo groen, omdat de wortels heel erg diep zitten.

Voordat wij naar Kerr Sulay gingen, nam Hamat mij mee naar een ander dorp met lemen hutten en rieten daken, waar een duurzame waterbron met zonnepanelen was gebouwd. De voorziening was nog niet geheel klaar, maar wel al werkzaam. Deze waterbron is relatief duur, ca. € 7500, maar zal heel lang meegaan. De traditionele waterbronnen, die in sommige dorpen al jarenlang gebruikt worden, hebben één groot nadeel: de generatoren lopen op olie en daar is meestal geen geld voor. Het gevolg is dat ze dicht slibben en een bron van besmettelijke ziekten vormen, doordat allerlei insecten, met name de malariamug, hier hun eitjes leggen.

In het dorp met de duurzame waterput zag ik met eigen ogen wat schoon water oplevert: de bewoners hadden op een stukje grond direct naast hun hutten fruitbomen geplant en verderop verbouwden ze rijst. Mijn onmiddellijke gedachte was: “Wauw, hier moeten er meer van komen, hoe dan ook!”

Na dit dorpje zag ik hoeveel andere dorpen er waren op deze droge vlaktes, met alleen maar stof, bruine verschraalde bomen en niets wat dan ook maar te maken had met enige vorm van ontwikkeling of zelfs maar een minimale vorm van luxe.

In Kerr Sulay werd het me nog duidelijker. Het dorp van Hamat ligt ongeveer 75 kilometer van het dorp waar de waterbron met zonnepanelen is aangelegd. Kerr Sulay heeft als enige waterbron zo’n dichtgeslibde waterput. Ik was verbijsterd. Hoe redden deze mensen zich? Hoe overleven ze? Nou gewoon, door het zeer vervuilde water uit de put te drinken. Met alle nare gevolgen van dien.

Ik had heel wat medicijnen meegenomen, o.a. tegen de diarree, maar dit was een druppel op de gloeiende plaat. Ik zag kinderen met zulke dikke buiken, dat de aders erop lagen en met een blik in hun ogen waarin je zag dat hun prille leven binnenkort afgelopen zou zijn. Ik was helemaal van slag. Enkele jongens van ongeveer vijftien vertelden me dat het gewoon niet anders kon. Er was geen ander water dan uit die dichtgeslibde put. Ik werd overigens zeer hartelijk en heel gastvrij ontvangen met een sobere maar grote maaltijd en ze waren heel aardig en lief.

Mijn keuze was snel gemaakt: hier moest iets aan gebeuren. Ik zou mezelf nooit meer recht in de spiegel kunnen aankijken als ik hier niet mee aan de slag gaan. Er was voor mij geen weg meer terug. Ik heb via Facebook iedereen op de hoogte gebracht en mijn vrienden reageerden zeer meelevend en enthousiast. Ook dat sterkte mij in mijn keuze.

Toen ik terugkwam in Nederland ben ik gelijk aan het werk gegaan. Het eerste wat ik deed was een stichting opzetten en dit is mij in zes weken tijd gelukt. Ik was hier heel blij mee. Wat er ook zou gebeuren en hoeveel tegenslag ik ook zou ondervinden ik moest en zou in Kerr Sulay de eerste duurzame waterbron neerzetten. En als de waterput in Kerr Sulay klaar is, dan op naar het volgende dorp”.